Jantjes Wielerwereld Hopman's Criq, deel III

Plots schrik ik wakker en druk mijn wekker uit. 06:00 uur geeft de wekker aan en het is tijd voor het ontbijt. Ik besluit samen met mijn kamergenoten dat we pas om half 7 gaan eten zodat we nog een halfuurtje lang fatsoenlijk wakker kunnen worden. Als om half 7 de wekker weer gaat, schiet ik in mijn kleren en spoed mij richting de ontbijttafel. Nog vol van de pannenkoeken a la Haakman begin ik met lange tanden aan me bord yoghurt met muesli. Net zoals als bij de andere renners (behalve Haakman die nog drie boorden muesli verstouwd) komt van veel eten niks terecht. Om 8 uur zijn het Niels Dekker, Robbert-Jan Mol en Martijn Huisman die zich richting de start begeven. Omdat ze nooit eerder hebben meegedaan moeten ze in het 2de vak starten vanwege hun zilveren rugnummer. De rest van de groep vertrekt om half 9 richting de start. Aangekomen in La Roche en Ardenne staat het hele 'gouden vak', waar wij in moeten staan, tot de nok toe gevuld. We besluiten het via de voorkant te proberen. Met Tino voorop volgen wij als een stel Daltons. Waar Haakman en Beemsterboer doorrijden springt er voor Jonkman, Buis, Haakman Senior en mij een man met snor, die ons verbiedt om door te gaan. Terwijl de andere drie eieren voor hun geld kiezen en zich via de normale weg achterin het vak hun plek opzoeken ben ik zo brutaal om te blijven staan en net te doen of ik mijn beenstukken uittrek. Daarbij wordt ik goed in de gaten gehouden door de man met de grote snor. Op een moment van onoplettendheid bij de 'snorremans', zie ik mijn kans en glip via het hek zo het voorste gedeelte van het startvak in. Als ik om mij heenkijk zie ik tot mijn verbazing dat onze drie vroege vogels Dekker, Mol en Huisman ook op de eerste rij staan.
Lang om met ze te praten is er niet, want binnen no time geeft Claude Criqueilion, himself het startschot. Vanaf de eerste klim is het van voren koers. Bovenop het plateau rijdt er een mooie kopgroep weg maar onderleiding van de gele squadra wordt dat gaatje snel weer dicht gereden. In de afdaling van de tweede klim rijdt er een kopgroepje weg van vijf man met daarbij Jan Hopman. Ze bouwen goed samenwerkend de voorsprong uit en kunnen zodoende in een rustig tempo de Cote de Hives omhoog rijden. Achter hun maakt 'Local Hero' en Columbia-prof Maxime Monfort de sprong naar de koplopers en is het hard rijden voor de mannen. Het peloton breekt in drie gedeelten, waarvan alleen het eerste gedeelte kilometers later, vlak voor de afdaling richting de Mur de Velomediane weet terug te keren bij de koplopers. In die groep zitten Haakman, Mol, Buis, Beemsterboer en Hopman. Waar de kans op valpartijen in de afdaling met de meter toeneemt, is het gewoon oorlog richting de voet van de gevreesde Mur de Velomediane. Met Hopman, Haakman en Monfort op de eerste rij, wordt er op de 'Mur', 'Piano' omhoog geredenj. Bovenop de Mur is de groep maar een paar man kwijt en op dat moment demarreert Beemsterboer op het stuk dat hij de dag ervoor had verkend.
Weer terug aangekomen in La Roche wordt de ABC klim aangedaan, een klim bestaande uit drie delen het eerste deel op weg naar Parc de Gibier, het tweede deel is het zwaarste de Cote de Haussiere en het laatste deel is een vier kilometer lange klim a 4% richting Samreé. Al in het eerste gedeelte van de klim spat het peloton uit elkaar. Zo wordt er met een select gezelschap de Cote de Haussiere aangedaan. Daar wordt verder het kaf van het koren gescheeden. Onderleiding van de latere winnaar Bart Bury spat de groep uit elkaar en komen we boven op met zes man te zitten waaronder Haakman en Hopman. In de klim naar Samreé sluiten er nog twee man aan en lijkt dit de slag te zijn.
Maar niks is minder waar want nog geen twintig kilometer later vindt er een grote groep contact, met daar o.a. bij Beemsterboer en nog geen vijf kilometer later sluit, na een uitstekende solo ook, Buis weer aan bij de voorsten. Op weg naar La Roche en Frene volgt eerst een lange en vooral koude afdaling, maar eenmaal beneden is het weer oorlog op weg naar de voet. Op deze klim van 2,3 kilometer met een gemiddelde van 9% rijden zes man weg met daarbij Montfort, Bury en Haakman. Waar Buis en Beemsterboer eerder al hadden moeten lossen is het Hopman die bovenop op een luttele 30 meter van de koplopers komt. Waar Hopman lang in de achtervolging op de kopgroep rijdt, is het van voren Bury die wegrijdt. Achter Hopman hebben Beemsterboer en Buis een mooie goedrijdende groep gevonden. Bovenop de volgde klim is het Hopman die beseft dat hij niet meer terug bij gaat komen en als hij omkijkt, ziet hij een mooie groep en voegt zich daarbij.
Van voren is het Haakman die net voor het tweede verzorgingspunt lek rijdt. Na snel handelen van Annelies heeft Tino op tijd een nieuw wiel te pakken en kan zo de achtervolging inzetten op de rest van de kopgroep. Als Tino aansluit gaat hij erop en erover om zo met Monfort en in het wiel een kloof van twee minuten te dichten. In het grote groepje erachter wordt er piano de Cote de Beffe opgereden maar op de top is de nood bij Hopman zo hoog dat hij even langs de kant moet staan te plassen. Net nadat hij klaar is, wordt hij ingehaald door de groep Beemsterbuis, Buis en zo rijden ze richting de laatste afdaling. In de kop van de koers is het Haakman die het gat van twee minuten heeft weten te verkleinen tot één minuut, maar helaas blijkt het te weinig te zijn voor de overwinning. Hij komt als tweede aan in La Roche met Monfort in zijn wiel die tien meter voor de finish omdraait en zo zijn trainingsweg vervolgd. De afdaling naar La Roche zorgt in de groep Beemsterboer nog voor spektakel. De ene demarrage na de andere vindt plaats. Niemand weet echter weg te komen. Het is Beemsterboer die de sprint wint en zo 21ste wordt, één plek ook voor Buis. Hopman komt als 28ste over de streep gebold en Robbert Jan Mol als 31ste. In het midden van de veld rijdt Arie Haakman voor een plek op het podium bij de 60+, maar helaas een zesde plaats is de einduitslag van Arie Haakman.

De middag wordt uitgedaan met Jeux de Boules. Het nieuwe koppel Hopman-Haakman verslaat het koppel Peter Haakman-Mol. Is het na het eten tijd om richting de prijsuitreiking te gaan. Voor Martijn Huisman is dat een mooie gelegenheid om kippetjes te gaan kijken, maar de anderen zitten vooral in spanning voor de tombola waarmee een Pinarello frame kan worden gewonnen. Helaas is het allemaal bedrog, want een plaatselijke held heeft zonder dat hij ze nummer bij zich heeft toch gewonnen en zo druipen we gedesillusioneerd af. Tijdens de thee en gebak doet Jan Hopman nog even een woordje en zo wordt een mooie West-Frisia-week op een leuke en gezellige manier afgesloten en is het zeker de herhaling waard.

West-Frisia bedankt