Jantjes Wielerwereld Hopman's Tour, Deel I

Nederland is in de ban. In de ban van een toernooi dat kilometers ver wordt gehouden. Een toernooi waar 22 mannen achter een bal aanrennen op een mooi groen gemaaid tapijt. Het WK voetbal is bezig in Zuid Afrika en daar gaat de aandacht van het Nederlandse volk naar toe en de aandacht van de vaderlandse sportpers. Ook ik ben in de ban van het WK Voetbal. Toen gister mijn wekker afging schoot ik in mijn oranje leeuw pantoffels en reden naar beneden waar de kwaliteitskranten op mij lagen te wachten. Snel bladerde ik door naar de sportpagina’s. Van Marwijk begint met vaste elf. Kan Nederland de Gele Kanaries kloppen zomaar een paar koppen uit de sportkaterns van de Nederlandse kranten. Bij het lezen van de artikels gaat mijn hart sneller kloppen. De zenuwen nemen 8 uur voor de wedstrijd toch wel toe. De Radio op de achtergrond staat op Edwin Evers die live vanuit Zuid-Afrika het Nederlandse volk op de hoogte houdt. Na de krant komt de laptop op tafel en zijn de websites die ik bekijk niet de bekende wielersites maar voor al de voetbalsite van o.a. Voetbal International, Voetbalprimeur maar ook Engelse voetbalsites komen langs om te kijken hoe er in andere landen wordt gedacht over ons Oranje. Maar eerst moet er nog worden gewerkt en met een frisse tegenzin sta ik klanten te helpen in de winkel. Voornamelijk Duitsers die net zoals mij stiekem hopen op een finale Nederland – Duitsland. Elke vrije minuut die ik heb besteed ik aan internet al het nieuws rondom de wedstrijd wil ik opzuigen. Als de kerkklok 3uur slaat laat ik me werkspullen vallen en laat ik de boel de boel en verplaats mij op mijn oranje gespoten fiets naar huis waar er met een stel vrienden wordt gekeken naar de wedstrijd. Als de tv is buiten gezet, de parasol is uitgeklapt en het bier koud is, kan voor mij de wedstrijd beginnen. Heerlijk languit zittend kijk ik naar de eerste minuten van de wedstrijd. Al gelijk krijgt Brazilië de kansen en binnen 10 minuten is het 1-0 voor de gele kanaries. Een hoop gevloek en getier klinkt er door de tuin. Zo gaat het de hele eerste helft verder. Hier en daar klinkt er uit de mond van een van mijn vrienden dat Brazilië er nog maar snel eentje moet maken want met 1-0 verliezen staat zo lullig als je bij vlagen helemaal wordt weggespeeld. Tijdens het bekertje thee dat de heren voetballers krijgen, gaat de barbecue aan en wordt er veel nagepraat over de eerste helft. De alcoholische versnaperingen vloeien al rijkelijk en dat komt ook het taalgebruik richting de bondscoach niet ten goede. Als ik opper laat Nederland er maar uitliggen, want dan kan het vizier naar de Tour de France krijg ik een hoop gezeur over me heen en besluit ik dat het beter is toch maar weer met goede moed aan de tweede helft te gaan beginnen. Als me kookwekkertje afgaat omdat de stokbroden uit de oven moeten ren ik naar binnen. Eenmaal binnen hoor ik een geschreeuw een gejuich dat zelfs de vuvuzela’s uit de buurt overtreft. Nederland heeft 1-1 gemaakt en bij ons alle is de hoop op een geslaagde wedstrijd weer terug. Als Sneijder de 2-1 voor 'ons' maakt, komt er weer een wij worden wereldkampioen kreet uit mijn mond. De hoop is terug en de spanning ook gelijk. Het puntje van me stoel is na de wedstrijd wit uitgeslagen van het zweet dat uitplaatsen kwam waarvan ik het bestaan niet wist. Maar toch Nederland is door en Nederland wordt Wereldkampioen.
Het tuinfeestje gaat nog tot laat door en als ik alleen op de bank hang en ik Mart Smeets, Kenny van Hummel en Peter Ouwerkerk in Rotterdam zie zitten, beginnen de zenuwen weer. Niet voor het voetbal maar voor de Tour de France. Voetbal is maar een spelletje maar de Tour de France, dat is pas sport. Vanaf nu is alles weer op het wielrennen gericht en zet ik nog 1x mijn wortelpruik op en hoop stiekem dat we verliezen, want wat is er nou mooier als heel Nederland het over Gesink heeft of over Niki Terpstra onze Rood-Wit-Blauwe trots. Laat de Tour maar beginnen. Ik ben er klaar voor.

Vive Le Tour