ODT Wielerpromotie Ode aan de trainingskoers

Als ik aankom op het parcours van een niet nader te noemen wielervereniging in het zuidwesten van Amsterdam, hoor ik zachtjes de klanken van Johnny Cash "Sunday Morning". Dit was trouwens de week ervoor ook zo. En daarvoor. Het is een nummer wat precies de ontspanning weergeeft wat dit trainingskoersje zo kenmerkt. Ik ben redelijk vroeg, ongeveer een halfuur voor de koers, in principe is 20 minuten zat. Na jaren koers weet ik eindelijk wat de ideale tijd is om voor een bepaald type koers aanwezig te zijn: trainingskoers: 20 min criterium: 40 min Omloop Belgie: 1,5 uur, klassieker: 15 minuten voor de ploegleidersvergadering...voor verbeteringen hou ik me aanbevolen.

Een snelle scan van de fietsen om te kijken of er bekenden zijn. In de kantine zitten een paar zwaargebouwde mannen van WV Volendam. Dat snap ik nooit, je bent hier toch om te fietsen? In de kleedkamer een olijke begroeting "Daar is de slag!". De renner in kwestie was 15 kilo geleden nog eens 5de in de GP Wilhelm Tell, net voor ene Yaroslaw Popovich. Hij loopt hier echter niet mee te koop. Dat is een van de mooie dingen aan deze trainingskoers, alles rijdt door elkaar. Tot vorig jaar reed er zelfs een renner mee die op het oog de 70 ruim gepasseerd was. Hopelijk rijdt hij inmiddels bij de trimmers.

Bij de start worden de afstanden voor de diverse categoriën tot in de treure herhaald...gele nummers een uur, zwarte nummers etc etc. Ik heb het al zo vaak gehoord dat mijn eigen grapjes die ik uit verveling altijd erover maak, me zelf zijn begonnen te vervelen. Ongeschreven regel is dat er de eerste ronde niet gedemarreerd wordt, al is het net zo'n ongeschreven waarheid dat deze wet altijd weer met voeten getreden wordt.

Ik kan me niet inhouden en spring ook een paar keer mee. De gezichten, houdingen, fietsen zijn voor mij bekend. De kleine Amerikaan met zijn Canyon, de breedgeschouderde 40+-er die bewegingsloos op zn fiets ziet, de Gaul-renner op de Bianchi die bijna voor zijn bracket zit. Ik ben niet goed vandaag, "Kwazniesuuuuuper"zou wijlen VDB zeggen. Mooie is dat het hier niet uitmaakt. Niks moet hier, wil je achterin zitten dan kan dat ook prima. Het is als een vleesgeworden rollenbank waar je zelf bepaalt hoe hard je gaat.

"Rijden, rijden, we zijn los" brult een renner die opgewonden is dat hij ook eens in een kopgroepje zit. Meestal zijn dat niet renners waar je door mee moet rijden. Een beetje zoals de bokser die doet of de klappen hem niks doen, meestal kort daarna neergaat. Ik hou mn benen stil want van dat geschreeuw krijg ik slechte moraal. Uiteindelijk raken we toch weg. "Als de finale zich aandient, laat de jonge renner er geen twijfel over bestaan hoe hij de kaarten geschud wenst te hebben". Een zin die ik ooit een las in oude Wieler Revue Nationaal, en altijd in mijn hoofd rond zal blijven spoken, het lijdend voorwerp was hier ene Adrianus van der Poel. Echter ben ik "sjoko" en verder dan een kansloze demarrage op het rechte stuk in de laatste ronde kom ik niet. Ik sprint nog geen nieuweling eraf en laat het vervolgens lopen. In de kleedkamer wordt de koers nog eens besproken want "If there's numbers it's a race". Mooi om te horen hoe iedereen de koers op zijn eigen manier beleeft.
Het is als een echte koers zonder de nadelen; stress, valpartijen, lange reistijden. Ik maak een notitie in mijn hoofd: "Nooit meer stoppen met fietsen".