't Zwarte inkt Vroeger was álles beter

Vorige week werd de West-Friese wielerwereld in haar hemd gezet. De jury van de West-Friese Sportverkiezing koos niet voor Nederlands Kampioen Pim Ligthart als regionaal sportman van 2011. De vanzelfsprekend trotse Neerlands kampioen op de weg bij de profs moest tot ieders verbijstering buigen voor een bridger. Bridge een kaartspel als klaverjassen, hartenjagen en patience. Een geluksspel voor aan de keukentafel werd door de keuzeheren betiteld als sport. Een tweevoudig wereldkampioen liet Pim Ligthart en Jetse Bol, de twee andere genomineerden dan ook met lege handen achter.
In vroegere tijden was dit zeker niet gebeurd. ‘Vroeger’ had je alleen échte sporten, wielrennen, hardlopen, en voor degene die hun eigen tekortkomingen achter de rug van een medespeler willen verbloemen, een teamsport als voetbal. In vervlogen tijden was alles beter. Rond de wielerwereld bestaan er legio fraaie anekdotes. Enkel de laatste twee weken leverde al twee fraaie verhalen op.

Duurtraining
Zondag stapte een groep van ruim dertig West-Frisianen op de fiets voor een gezamenlijke duurtraining. Voormalig elite-renner en huidig sponsor Ton Gobes haakte eveneens aan bij de enorme groep. Gestimuleerd door het fraaie zonnige weer en weinig wind, besloot hij de volledige ronde mee te trappen. Ietwat overmoedig naar later bleek. Een gebrek aan vooraf ingeslagen drinken en proviand nekte hem vroegtijdig. Ondanks de aangereikte versnaperingen, de vriendelijk prikkende zon en de brede ruggen voor hem, werd het laatste uur een ware martelgang. Kromgebogen over zijn stuur trachtte hij met een naar geel-grijs kleurend gelaat thuis te komen. Een missie die op twee kilometer van huis strandde. Het oprijpad van zijn zwager bleek te aanlokkelijk om links te laten liggen. De luttele slotkilometers werden dan ook niet per fiets, maar als passagier per auto afgelegd.
Een dag later bleek Gobes weer helemaal hersteld. Met passie haalde hij anekdotes over eerdere hongerkloppen aan. “Vroeger, kregen wij training van Joop Metselaar. De eerste training van het seizoen was altijd verplicht zonder eten en drinken. Dan was om je grenzen te leren kennen. Kreeg je een hongerklop, dan mocht je vervolgens plaatsnemen in de camper van Joop, die ons met zijn camper op de voet volgde.”

Crosstraining
Een nostalgische zweem naar oude tijden was eveneens hoorbaar tijdens een crosstraining in het Streekbos te Bovenkarspel. De donderdagochtend training van een drietal West-Frisianen leverde zowaar publiek op. Een oude grijze man op een fiets met spatborden en fietstassen, welke dankzij het kromme stuur moest doorgaan voor racefiets, volgde de herhaalde zandpassage. Hij bleek niet tevreden over de strapatsen van het trio. (Gezien de verschillende buitelingen niet geheel onterecht) “Vroeger, reed ik zo door het losse zand”, aldus de geschatte rijpe zestiger, die met wilde armbewegingen zijn vroegere kunde voor de geest trachtte te halen. “Je, moet het spoor houden”, sprak hij zeer overtuigend. “Nu ben ik te oud, maar vroeger kon in dat als de beste. Kijk maar naar de Flandriens van ‘t veld”, duidde hij op de Belgische TV-reeks, om meewarig zijn weg te vervolgen.